داده ­باز تبدیل به بخش مهم واکنش اضطراری نسبت به بلایای طبیعی شده است. طوفان هاروی به ما نشان داد که سیستم­‌های داده ­باز قوی چگونه می‌­توانند به هر شهری در غلبه بر بلایا و بازیابی کمک کنند.

حوزه شفافیت داده باز Open Data Scope
موضوع ارائه تجارب، گزارش Experiences, Report Subject
جغرافیا آمریکا USA Geography
نوع مطلب متن Text Type
زبان فارسی Farsi Language
منتشر کننده موسسه سان‌لایت Sunlight Foundation Publisher

شهر هوستون با شرکای خود در  هریس کاونتی کار کرد تا اطلاعات به موقع را قبل از طوفان، طی آن و بعد از طوفان از طریق داده ­باز برای مردم فراهم کند. وقتی وضعیت اضطراری در سراسر شهر ایجاد شد، هوستونی­‌ها و ساکنان مناطق اطراف به داده ­باز تکیه کردند تا بالا آمدن سطح آب را بررسی کنند، ببیند کدام مسیرهای تخلیه، قابل عبور هستند و پناهگاه صلیب سرخ در مناطق نزدیک و مجاور را پیدا کنند.

در آن روزها، شهر و استان در تلاش­‌های خود برای گسترش اطلاعات نجات­‌بخش، تنها نبودند. Sketch City که گروهی از متخصصان فناوری شهری داوطلب بودند، به سرعت اقدام کردند تا مجموعه‌­ای از ابزارها را برای تامین نیازهای جامعه جهت نجات، امداد و بازیابی ایجاد نمایند. آن‌ها در کمتر از چهار روز، اطلاعات را جمع‌­سپاری کردند و نقشه پناهگاه‌های اضطراری و نیاز به پناهگاه را برای داوطلبان و تامین‌کنندگان ترسیم کردند. مرکز اطلاعات آن‌ها حاوی نقشه‌­های نجات برای کسانی بود که کمک اضطراری فراهم می‌­کردند و ابزاری که ساکنان هوستون و هریس کانتی می‌­توانستند از آن استفاده کنند تا کد­ پستی خود را به صورت متن ارسال کنند و از محل نزدیک‌­ترین پناهگاه اضطراری آگاه شوند. رابطه مشارکتی بین شهر و این توسعه‌دهندگان داوطلب به آن‌ها کمک کرد تا داده باز را به سرعت استفاده کنند و ابزارهای مفیدی برای ساکنان این شهر که به خاطر سیلاب مجبور به ترک خانه‌هایشان شده بودند، ایجاد کردند.

استیون دیوید، تحلیلگر عملکرد از دفتر نوآوری و عملکرد شهردار هوستون در مصاحبه‌­ای به سانلایت گفت: «پشتیبانی عظیم و کمک­‌های زیادی فراهم شده بود اما هماهنگ­ کردن این کمک‌­ها یک چالش لوجستیک قابل توجه بود». «موقعیت موجود در این پناهگاه‌­ها به سرعت تغییر کرد. 12 ساعت طول کشید تا ما توانستیم لباس‌ها را آماده تحویل کنیم. نرم‌­افزار کاربردی Sketch City به هماهنگ کردن اطلاعات با پناهگاه‌­ها در زمان واقعی کمک می‌­کرد. این کار بزرگی بود.»

ایجاد این نرم‌افزار کاربردی بدون فراهم شدن داده ­باز قوی از طرف شهر امکان‌پذیر نبود.

جف ریچمان، بنیانگذار Sketch City در مصاحبه­‌ای به سانلایت گفت: «برنامه داده ­باز شهر، برای ما سرگرم ­کننده بود.» «کارکنان شهر دسترسی زیادی به داده ­باز داشتند و این امر باعث می‌­شد تفاوت زیادی در نحوه استفاده از آن وجود داشته باشد. ما می‌­توانستیم از نزدیک با شهر کار کنیم تا بفهمیم که نیازها چه هستند و براساس این نیازها، پاسخ دهیم.»

هوستون قبلا شروع به در نظر گرفتن مرحله امداد و فراتر از آن کرده بود. وقتی طوفان نزدیک شد، سازمان‌های دولتی، داده ­باز مربوط به موارد زیر را فراهم کردند: محلی که آب‌های ناشی از طوفان جمع می‌شود، وضعیت خدمات شهری، وضعیت خاموشی، مسیرهای حمل و نقلی که می‌­توانند  خدمات‌رسانی را از سر بگیرند. هریس کانتی هر خانه‌­ای که دستخوش سیلاب شده بود را ردیابی می‌­کرد و می‌­خواست از صاحب خانه­‌ها بشنود که درخواست کمک برای بازیابی دارند.

دیوید می‌­گوید «وقتی به مرحله بازیابی نزدیک‌تر می‌شدیم، زمان شروع صحبت درباره برگرداندن مردم به خانه‌هایشان و بازگرداندن ماشین‌های آن‌ها به جاده فرامی‌رسید». «مردمی که از کم درآمدترین بخش‌های جامعه بودند، بیشترین خسارت را متحمل شده بودند. 25 درصد هوستونی­‌ها زیر خط فقر زندگی می‌­کنند، ما افراد زیادی را داشتیم که نمی‌­توانستند هزینه بازسازی خانه­‌هایشان را بپردازند. پس چطور می‌­توانستیم تمام این کمک­‌های سخاوتمندانه از سراسر جهان را هدایت کنیم و یک شبکه ایجاد نماییم؟»

بحثی در این مورد وجود داشت که در جامعه فناوری چطور می‌توانیم به جلو حرکت کنیم.

ریچمان می‌گوید: «ما با مردمی صحبت کردیم که گرفتار طوفان سندی و کاترینا شده بودند، و آن‌ها به ما گفتند که در 24 ساعت یا دو روز اول چه اتفاقی روی داد». «ما قبلا به این فکر کردیم که در آینده از کدام ابزارها می‌توانیم استفاده کنیم. چطور می‌­توانیم این فرایند را شکل دهیم تا منابع را ذخیره و آماده کنیم، به گونه‌ای که وقتی دوباره سیل آمد، آماده باشیم؟»

شهرهای دیگر از اتفاقاتی که برای هوستون افتاد، چه درسی می­‌گیرند؟ ­داده باز باید بخشی از طرح آماده‌سازی برای بلایا در هر شهر باشد. ساکنان باید حداکثر اطلاعات ممکن را طی بلایای طبیعی داشته باشند و پلتفرم‌­های داده ­باز هم باید بتوانند این اطلاعات را حتی در صورت بسته بودن شهرداری، ارائه کنند. اگر وبسایت‌های شهری در دسترس نباشند، داده ­باز می‌­تواند استفاده و استفاده مجدد را منعکس کند، بن­‌بست‌ها را از بین ببرد و نقاط دسترسی برای افرادی فراهم کند که به دنبال اطلاعات مهم و حیاتی هستند.

در این مورد، متخصصان فناوری و کاربران داده در جامعه، نقش مهمی در تاب­‌آوری هوستون در برابر این بلای طبیعی داشتند. آن‌ها شبکه‌­ای از اطلاعات و ابزارهایی ایجاد و ثبت کردند که اجزای اصلی واکنش رسمی هوستون به بلای طبیعی بعدی را شکل می‌­دادند.

وقتی شهرها با جوامع خود کار می‌­کنند تا اطلاعات قابل عمل را فراهم کنند، این کار باعث نجات جان‌ها، بازیابی دارایی و تعیین محل منابع مورد نیاز آن‌ها می‌­شود.

در قرن بیست و یکم، شهرها دیگر دنبال استفاده از PSAها در رادیو یا ارسال علایم نبودند: مسئولان می‌توانستند از قدرت اینترنت، داده، شبکه‌های اجتماعی و داوطلبانی که تخصص خود را برای متصل کردن ساکنان به خدمات و پشتیبانی استفاده می‌کردند، به کار ببرند و نه تنها در زمان واقعی بلکه با نگرش درست در زمان درست واکنش نشان دهند.

همچنانکه کشور ما با چشم‌انداز بلایای طبیعی بیشتر در نتیجه تغییر آب و هوا مواجه می‌شود، مسئولان و رهبران جامعه می‌توانند از همدیگر یاد بگیرند، درس‌های مربوط به آشکارسازی اطلاعات و واکنش به بلایا را به کار ببرند تا تاب‌آوری و واکنش‌پذیری شهرهای خود را افزایش دهند. بخشی از بازسازی، فکر کردن به این مساله است که چطور باید از داده و شواهد برای توسعه استفاده کرد. در حال حاضر، این یک مساله الهام بخش است که ببینیم دوستان و همسایگان ما با هم کار می‌­کنند تا به آمریکایی‌هایی که نیاز دارند، کمک کنند.

 شما می‌توانید متن انگلیسی این نوشته را از اینجا مطالعه کنید.